
زمان مطالعه: حدود ۴ دقیقه
ممکن است سالها پشت میز نشسته باشی و هنوز بعضی اشتباهها را تکرار کنی. آنی دوک در کتاب Thinking in Bets برای توضیح این فاصله، از بازیکنی به نام نیک یونانی یاد میکند. نیک تجربهٔ زیادی داشت و دربارهٔ شیوهٔ بازیاش با اطمینان حرف میزد. نتیجههای ضعیف هم باعث نمیشدند در باورهایش تجدیدنظر کند. داستان او پرسشی را پیش میکشد که دوک در ادامهٔ فصل دنبال میکند. وقتی نتیجهٔ هر دست بهسرعت معلوم میشود، چرا یاد گرفتن از آن همچنان دشوار است؟
بازیکنی که برای هر نتیجه توضیح داشت
در روایت دوک، نیک به غافلگیر کردن حریفها اهمیت زیادی میداد. این باور را تا جایی پیش برده بود که جفت آس را دست بدی میدانست، چون دیگران انتظار داشتند بازیکن با آن وارد بازی شود. در مقابل، دست هفت و دو با خالهای متفاوت برایش جذاب بود، چون به تصور او کسی انتظارش را نداشت. گاهی با همین دست ضعیف پات میبرد و آن برد را شاهدی برای درست بودن نگاهش میگرفت.
دوک مینویسد که نیک در مجموع بهندرت جلو میافتاد، اما شیوهاش را عوض نمیکرد. وقتی میباخت از بدشانسی حرف میزد و وقتی با دست غیرمنتظرهای میبرد، باورش تأیید میشد. در این روایت، بازخورد فراوان وجود داشت. مسئله این بود که او از آن بازخورد چه برداشتی میکرد. نتیجهها بارها پیش رویش قرار میگرفتند و همچنان به همان نتیجهگیری قبلی بازمیگشت. دوک این داستان را نمونهای از دشواری یاد گرفتن از تجربه میداند.
نتیجه، اطلاعاتی است که باید تفسیر شود
از نگاه دوک، تجربه بهخودیخود به تخصص تبدیل نمیشود. باید تشخیص بدهیم کدام نتیجه چیزی برای یاد دادن دارد و آن درس چیست. بعد از تصمیم، آینده به شکلی مشخص پیش میرود و نتیجهای میبینیم. سپس با تصمیم دیگری روبهرو میشویم. چرا این اتفاق افتاد؟ پاسخ ما به این سؤال تعیین میکند چه چیزی را در باورها و انتخابهای بعدی تغییر بدهیم. بنابراین، تفسیر یک نتیجه هم بخشی از تصمیمگیری است.
اگر تشخیص بدهیم انتخابمان در نتیجه نقش داشته، میتوانیم اطلاعات تازه را به ارزیابی باورمان برگردانیم. دوک این رفتوبرگشت را حلقهٔ یادگیری توصیف میکند. باور به انتخاب جهت میدهد، انتخاب نتیجهای دارد و بررسی آن نتیجه میتواند باور را دقیقتر کند. برای کامل شدن این حلقه، لازم است واقعاً از اطلاعات تازه استفاده کنیم. اگر نتیجه را فقط با توضیح همیشگی کنار بگذاریم، فرصت بازبینی باور اولیه از دست میرود.
چرا از یک دست نمیشود همهچیز را فهمید؟
این فرایند در پوکر با عدمقطعیت همراه است. دوک توضیح میدهد که یک نتیجه میتواند علتهای مختلفی داشته باشد و دنیا رابطهٔ میان علت و نتیجه را آماده در اختیارمان نمیگذارد. در بسیاری از دستها، بازیکنی شرط میبندد، دیگران فولد میکنند و کارتها نشان داده نمیشوند. میدانیم چه کسی پات را برده، اما دربارهٔ بخشی از اطلاعات همان دست همچنان در حدس و گمان ماندهایم. آیا دست برنده قویتر بود؟ آیا بازیکن دیگری بهترین دست را فولد کرد؟
این ابهام حتی پرسش دربارهٔ کیفیت انتخابها را هم باز نگه میدارد. ممکن است برنده میتوانست با مسیر دیگری نتیجهٔ بهتری بگیرد یا بازنده انتخاب متفاوتی در اختیار داشته باشد. دوک از همین دشواری برای توضیح ضرورت تفسیر محتاطانهٔ تجربه استفاده میکند. نتیجهٔ روشن، لزوماً توضیح روشنی دربارهٔ همهٔ علتهای آن به ما نمیدهد. با دیدن برد یا باخت هنوز باید بررسی کنیم چه چیزی را میدانیم و کدام بخش برایمان نامعلوم است.
در داستان نیک، بردهای پراکنده و نسبت دادن باختها به شانس، باور اولیه را دستنخورده نگه میداشتند. نگاه دوک توجه را به شیوهٔ استفاده از همین تجربهها برمیگرداند. برای یادگیری، تعداد دستها مهم است و نحوهٔ خواندن بازخورد آنها هم اهمیت دارد. نتیجهای که امروز میبینی میتواند فرصتی برای دقیقتر کردن باورت باشد، به شرط اینکه پیشاپیش تصمیم نگرفته باشی هر نتیجه چه معنایی دارد.
مطالعهٔ مرتبط: هر انتخاب چه گزینهای را کنار میگذارد؟
نویسنده: Leo
Thinking in Bets — Annie Duke